شاخص اهدای عضو (PMP) در کشور، سالانه در حال ارتقا و نزدیک شدن به استانداردهای جهانی است.
شاخص اهدای عضو از موارد مرگ مغزی، یک معیار بینالمللی برای سنجش غنای فرهنگی هر کشور در این حوزه است؛ به گونهای که این عدد در کشوری پیشرو در این حوزه، مانند اسپانیا به ۵۰ رسیده و در ایران نیز با رشدی مداوم، به عدد ۱۵ دست یافته که جایگاه برترینهای منطقه را برای کشور به ارمغان آورده است.
بر اساس تفاوت آمارها در پهنه جغرافیایی کشور، در برخی شهرها و دانشگاههای علوم پزشکی، شاخص اهدای عضو، حتی به عدد ۵۰ نیز میرسد، اما به دلیل برخی موانع فرهنگی در بعضی مناطق دیگر به دلیل عدم تمایل به اهدای عضو، میانگین کشوری، تعدیل میشود و این در حالی است که هیچ ممنوعیتی در این زمینه وجود ندارد و تنها تقویت باورهای اخلاقی و روحی میتواند زمینههای لازم برای عبور از این موانع فرهنگی را فراهم کند.
گفت وگو با اعضای خانواده درباره تصمیم به اهدای عضو، یک راهبرد کلیدی است. به دلیل اینکه در ایران، برای انجام پیوند از بیمار مرگ مغزی، طبق موازین شرعی و قانونی، رضایت اولیای دم الزامی است، آگاهی خانوادهها از تمایل و تصمیم قبلی و قلبی فرد متوفی، فرآیند رضایتدهی را تسهیل میکند.
آمارهای بهدست آمده از گستره سنی اهداکنندگان و گیرندگان عضو، نشان میدهند که از کودکان دو ساله تا سالمندان بالای
اگرچه درمورد کلیه، درمان جایگزین (دیالیز) تا سالها میتواند منجر به زنده ماندن بیمار مبتلا به مرحله نهایی نارسایی کلیه شود، اما درمورد ارگانهای حیاتی نظیر قلب، کبد و ریه، لیستهای انتظار، عمدتاً شامل جوانان زیر۵۰ سال است که عدم پیوند به موقع، جان آنها را به طور جدی تهدید میکند.
درمورد پیوند کلیه، این پیوند به دلیل ماهیت این عضو، بالاترین آمار را به خود اختصاص داده است و نرخ موفقیت پیوندها و میزان عدم پسزدگی ارگان در ایران، کاملاً با میانگینهای جهانی، همخوانی داشته و جزو پیوندهای موفق در دنیا محسوب میشود.
