بیماری مزمن کلیه، امروزه یکی از چالشهای رو بهگسترش نظام سلامت است، بیماری خاموشی که سالها بدون نشانه، پیش میرود و زمانی خود را نشان میدهد که فرصتهای طلایی درمان آن از دست رفته است. آمارهای جهانی، نشان میدهند که میلیونها نفر در مراحل ابتدایی بیماری کلیه، زندگی میکنند اما از وضعیت خود، آگاهی ندارند. در کشور ما نیز روند افزایش دیابت، پُرفشاری خون، چاقی و سالمندی، خطر بروز نارسایی کلیه را بیش از پیش برجسته کرده است. در چنین شرایطی، پیشگیری، نه یک توصیۀ عمومی، بلکه ضرورتی فوری و راهبردی است.
گام نخست در پیشگیری، آگاهی از عوامل خطر است. افراد مبتلا به دیابت یا فشار خون بالا، افراد با سابقۀ خانوادگی بیماری کلیه، افراد چاق، افراد بالای ۶۰ سال و سیگاریها، باید بدانند که در معرض خطر بالاتری قرار دارند. اما آگاهی بهتنهایی کافی نیست؛ آنچه اهمیت دارد، انجام بهموقع غربالگری و آزمایشهای ساده و کمهزینه است. آزمایش کراتینین خون برای تعیین GFR (میزان تراوش گلومرولی کلیه) و آزمایش ادرار برای بررسی دفع آلبومین، دو آزمایش رایج برای ارزیابی اولیۀ کارکرد کلیه است. این دو آزمون، میتوانند سالها پیش از بروز علائم، هشدارهای اولیه را آشکار کنند و مسیر درمان را بهکل تغییر دهند.
در این میان، غربالگری منظم در گروههای پُرخطر نیز فرصتی برای مداخلۀ زودهنگام، ایجاد میکند و مجالی برای کنترل فشار خون، اصلاح الگوی تغذیه، مدیریت دیابت و جلوگیری از پیشرفت آسیب کلیه را به همراه خواهد داشت. با هر روز تأخیر در غربالگری، فرصتی برای حفظ سلامتمان از دست میرود درحالیکه هر تشخیص زودهنگام، میتواند سالها زندگی باکیفیت را برای ما به همراه داشته باشد.
اکنون، زمان آن رسیده است که پیشگیری و تشخیص زودهنگام را به اولویت جدی نظام سلامت و فرهنگ عمومی بدل کنیم. کلیههای ما سرمایهای بیجایگزیناند بنابراین مراقبت از آنها باید از امروز آغاز شود، نه از زمانی که برای جبران، دیر شده است
